Michalko's Lab

Z okazji świąt Bożego Narodzenia chciałbym złożyć wszystkim życzenia. W przekazaniu tych życzeń pomoże mi św. Mikołaj stworzony przez twórców syntezatora IVONA. Taki sympatyczny gadżet

Posłuchaj życzeń

Znalezione w Internecie:

P.S. Życzenia nie są skopiowane z Internetu.

Środowisko graficzne KDE w wersji 4.3 zadebiutowało 4 sierpinia bieżącego roku. KDE.org umieściło na swojej stronie opis i screeny nowej wersji, a także film przedstawiający niektóre ficzery nowej wersji. Postanowiłem go również umieścić w tej recenzji. Mam nadzieję, że KDE.org nie ma mi tego za złe.

I jak wrażenia? Bajka, nie? Nie tylko Wy stwierdziliście po obejrzeniu go, że “ja też chce takie mieć!”.  Open SUSE już wczoraj (tj. 6 sierpnia) udostępnił nieoficjalne paczki RPM dla openSUSE. Ale nie tylko…

KDE Four Live

Został stworzony LiveCD wersji 11.1 zawierający KDE 4.3, wydany pod nazwą KDE Four Live. I właśnie od niego zacząłem zabawę.

KDE Four Live testowałem na maszynie wirtualnej VirtualBox. Oprócz KDE 4.3 zawiera inne środowiska graficzne, ale zajmiemy się tylko bohaterem tego artykułu. Pomimo tego, że podczas bootwowania z CD mamy możliwość wyboru języka polskiego, po załadowaniu Kernela wszystko jest po angielsku. Zaraz po zalogowaniu się i ujrzeniu Pulpitu wyskoczył również komunikat o błędzie, nawet nie zdążyłem ruszyć myszką…

Jak każdy inny LiveCD openSUSE,  dostajemy możliwość zainstalowania go poprzez graficzny instalator, którego osobiście nie udało mi się uruchomić.

Zacząłem od sprawdzenia nowych widgetów. Już na pierwszym który dodałem (Bubblemon) wsykoczył mi Crash i musiałem jeszcze raz zabootować system. Widget KTorrent twierdził, że nie może znaleźć tego programu. Podobne komunikaty ukazały mi się przy wielu innych widgetach. Ogólnie tą dystrybucję uważam za jakiś słaby żart. Nie polecam, szkoda łącza na ściąganie obrazu.

KDE 4.3 w openSUSE 11.1

Nie załamując się, odwiedziłem podstronę KDE na opensuse.org. Znajdziemy tam “jednoklikowe” instalatory dla każdej wersji openSUSE od wersji 10.3 włącznie.  Jak zainstalować KDE 4.3 w ostatnio wydanej stabilnej wersji openSUSE? Proszę bardzo:

Tak, za pomocą tego jednego buttona zostaną pobrane wszystkie potrzebne pakiety do zainstalowania KDE 4.3. Jedyne co musimy robić to poprawić kolizje przy zależnościach. Po ściągnięciu i instalacji wszystkich pakietów wystarczy ponownie uruchomić system i…
…oto on we własnej osobie:

Pierwsze co rzuca się w oczy to szybkość działania i reagowania środowiska graficznego. Z pewnością jest to najszybciej “chodząca” wersja KDE ode czasu KDE 3. Dodano trochę ciekawych i przydatnych widgetów co uprzyjemnia i usprawnia pracę przy komputerze. Poza widgetami KDE możemy też spokonie używać SuperKaramba, która również zostaje od razu zainstalowana. Pod openSUSE pierwszy raz udało mi się jej użyć bez żadnego kombinowania.

Od razu do gustu przypadł mi zestaw widgetów Easy Monitor polskiego autora Leszka Ostachowskiego. Można go pobrać ze strony z dodatkami  KDE-Look.org. Poza tym, że przekłamuje wyświetlaną wersję KDE jest to całkiem przydatne i dobrze wykonane narzędzie.

Myślę, że warto też wspomnieć, że Compiz bardzo ładnie współpracuje z nowym KDE.

Może wróćmy do właściwości samego KDE. Jedną z ciekawszych nowości jest wyświetlanie zawartości folderu po najechaniu myszką w widgecie Widok katalogu.

Jeśli nie lubicie mieć za dużo widgetów na Pulpicie, a chcecie z nich korzystać, możecie ukryć je na dowolnym panelu; ukryty widget zostanie wyświetlony w formie ikonki, której kliknięcie powoduje wyświetlenie widgetu.  Sposób działania możecie zobaczyć na filmiku zamieszczonym na początku tego artykułu. Nie będę opisywał wszystkich możliwości nowej wersji KDE gdyż jest ich wiele i móglbym Was zanudzić.

Podsumowanie

Na pewno KDE 4.3 jest godne polecenia. W wersji tej kontynuowane i usprawnione jest główne założenie KDE4, które polega na tym że wszystkie elementy Pulpitu są widgetami. Wyeliminowano wiele błędów i poprawiono funkcjonalność elementów istniejących od pierwszych wersji KDE 4. Nie mam wątpliwości co do tego, że  jest to najszybsza i najstabilniejsza “czwórka” jaką do tej pory wydano. Jeżeli posiadacie jakąs starszą wersję KDE 4 to nawet się nie zastanawiajcie  nad aktualizacją tylko działajcie. Na http://kde.org/download znadziecie pakiety do innych dystrybucji Linux’a, a także źródła do samodzielnej kompilacji.

Slax jest minidystrybucją Linux’a opartą na mojej ulubionej dystrybucji -  Slackware, a właściwie jest jego wersją Live. Slackware jest najstarszą dystrybucją do dzisiaj rozwijaną. Jest także najbardziej zbliżoną do tradycyjnych systemów Unixowych. Z założenia użytkownik dostaje konsolę i z jej poziomu zarządza systemem. Nie ma tutaj graficznego menedżera pakietów, który wskazałby zależności pomiędzy pakietami. Środowisko graficzne jest tylko dodatkiem, a nie jak to bywa w dystrybucjach typu Fedora, Mandriva czy openSuSE, gdzie użytkownik dostaje często rozbudowane panele administracyjne.

Slax, jak już zostało wspomnie, jest wersją Live Slackware’a, co za tym idzie, Slax posiada wiele jego zalet. Przede wszystkim jest do dystrybucja bardzo lekka – tak  samo jak Slackware posiada środowisko graficzne KDE w wersji 3.5. W związku z tym, że korzysta ze starszej sprawdzonej wersji KDE, jest bardzo stabilnym systemem. Co prawda Slax został okrojony z większości pakietów dostępnych na dysku instalacyjnym Slackware, ale nadal spisuje się swiętnie jako system do codziennego domowego i biurowego użytkowania. Wersja 6.1.1. oparta jest na jądrze Linuxa w wersji 2.6.27.8. Slax można bootować z CD lub z pendrive’a. Wszystko czego potrzebujemy do pracy ze Slax’em znajdziemy na stronie: http://www.slax.org

Wymagania sprzętowe

Slax.org nie podaje minimalnych wymagań sprzętowych. Przy Pentium III 1GHz i 256MB RAM’u i Radeon’ie 7000 można spokojnie oglądać film zakodowany XviD’em. Przy 128MB RAM’u Slax chodzi wyraźnie wolniej, praca wręcz robi się uciążliwa. Także 256MB RAM’u wystarczy do komfortowej pracy.

Własna wersja Slax

Slax jest dystrybucją modularną. Już na etapie pobierania obrazu płyty mamy możliwośc wybrania jakiego rodzaju oprogramowanie ma się na nim znaleźć. Aktualna wersja ma numerek 6.1.1. Wersję podstawową możemy pobrać ze strony http://www.slax.org/get_slax.php (190MB). Możemy także  sami dostosować SLAX do naszych potrzeb na stronie build slax. Suggested modules to moduły, które wchodzą w skład podstawowego obrazu płyty:

Slax Core – jądro systemu, a dokładnie jądro Slackware’a, a także odpowiednie biblioteki

Slax Xorg – środowisko okienkowe, sterowniki i biblioteki, wymagane przez KDE

Slax KDE – środowisko graficzne KDE w wersji 3.5.10

Slax Apps – aplikacje dla KDE tj. odtwaracze multimedialne, edytory tekstu, gry itp.

Slax KOffice – pakiet aplikacji biurowych, małowymagającym użytkownikom zastąpi pakiety Microsoft Office i OpenOffice.

Slax Devel – przede wszystkim żródła kernela i jego nagłówki, zawiera także kompilatory i inne narzędzia potrzebne do kompilacji ze źródeł.

Aby któryś z  wyżej wymienionych modułów nie znalazł się w obrazie płyty, najeżdżamy na jego ikonkę i klikamy w pojawiający się symbol “X”.

Jeżeli poza standardowymi modułami chcielibyśmy mieć np. przeglądarkę Firefox, przechodzimy na katalog modułów. Poniżej znajduje się wyszukiwarka poprzez którą znajdziemy (bądź nie, jeśli takiego modułu nie ma) moduł poszukiwanej aplikacji.  Będąc w jej opisie klikamy add to build. Po powrocie do strony na której tworzymy naszą wersję dystrybucji (build slax), Firefox pojawi się w sekcji verified modules. Po dodaniu wszystkich przydatnych nam modułów, klikamy na Download ISO lub Download TAR.

Obraz płyty wypalamy na CD za pomocą np. Nero Burning Rom (Windows) lub K3b (Linux). Potem wystarczy zabootować komputer z CD i cieszyć się własną dystrybucją Slax’a

Dodawanie modułów

Jeżeli są aplikacje, których używamy rzadko, albo wystąpiła nagła potrzeba użycia jej, podczas działania Slax’a wchodzimy na katalog modułów. Tak jak poprzednio wyszukujemy potrzebny moduł, ale tym razem mamy dwie możliwości: klikamy activate i wszystko zrobi się automatycznie lub pobieramy plik .lzm i korzystamy ze Slax Module Manager. Polecam skorzystać z tej drugiej opcji, gdyż moduły po instalacji za pomocą activate nie bardzo chcą się uruchomić, a przy najmniej w Slax’ie w wersji 6.1.1.

1. Pobieramy plik .lzm.

2. Uruchamiamy Slax Module Manager (Menu KDE -> Ustawienia -> Slax Module Manager). Widzimy zainstalowane moduły.

3. Wskazujemy plik .lzm modułu klikając w Add a new module.

4. Moduł zostaje dodany, uaktywniony i widzimy go na liście Slax Module Manager.

5. Szukamy w menu KDE załadowanego modułu, urchamiamy go i już można korzystać z aplikacji.

Można też po prostu kliknać 2 razy w plik .lzm i moduł zostanie automatycznie zainstalowany.

Galeria

Sprzęt komputerowy rozwinął się w ostatnich latach błyskawicznie. Producenci zasypują nas nowymi modelami swoich produktów różniących się mniejszymi bądź większymi szczegółami. Żaden człowiek, nawet zespół, nie jest w stanie przeprowadzić testów wszelkiego sprzętu i podzielić się tym w internecie z innymi. Sam często szukam recenzji/testów konkretnego modelu np. płyty głównej, ale poza specyfikacją nic więcej nie mogę się o niej dowiedzieć. Pomyślałem, że skoro przewija się przez mój Lab trochę sprzętu, to mógłbym przeprowadzać ich testy i uzupełnić trochę tą lukę w Internecie.

Blog ten nie jest właściwie nowym pomysłem, a kontynuacją minibloga prowadzonego przeze mnie przez jakiś czas na forum nieistniejącego już czasopisma komputerowego ENTER. Blog ten znany był jak Michalko’s Mini Lab.

Do dnia dzisiejszego dostępny jest pod adresem http://enter.chip.pl/viewtopic.php?t=31199. Nie były to treściwe wpisy, ale chciałem wczuć się w rolę autora tekstów.

Michalko’s Lab tak jak pierwowzór będzie zawierał teksty dotyczące sprzętu komputerowego; nie tylko tego, który aktualnie znajduje się na rynku. Jeśli trafię na coś ciekawego dotyczącego Linux’a to także postaram się tym z Wami podzielić.

P.S. Zapewniam moich znajomych, którzy pewnie czytają ten tekst,  że ich sprzęt, który trafia do mnie zazwyczaj w celach serwisowych, nie zostaje poddany ciężkim testom, a jedynie stabilnościowym